با تقديم يک آسمون ستاره که از يک قلب بی قرار می باره
مطالبم رو با يک شعر زيبا شروع می کنم

در اتاق بی روزن انعکاسی سر گردان بود
و من در تاريکی خوابم برده بود
در ته خوابم خودم را پيدا کردم
و اين هوشياری خلوت خوابم را آلود
آيا اين هوشياری خطای تازه من بود؟

سهراب سپهری