با دوستم رفته بودم بیرون.
دوستم با یه لحن گله مندی میگفت:
هر کسی من رو میبینه میگه تو یا چینی هستی یا ژاپنی. آخه چرا اینجوریه. من مگه مث فیلیپینیا نیستم!؟!؟
منم گفتم چرا! من حتی یه لحظه ام شک نکردم که تو چینی یا ژاپنی یا هر جایی (!) باشی! اصلا همه ی وجودت داد میزنه فیلیپینی باشی!
اونم چقدر حال کرد! بعد خواست ابراز احساسات کنه.. گفت ولی من بار اولی که دیدمت فکر کردم عربی! من: آخه من شبیه عربااااام؟!! اونم گفت آره!!! چشم و دهنت شبیه مصریاست!!
فقط کم مونده بود رفیقم بگه تو مصری هستی که دیگه اونم گفت و نذاشت آرزو به دل بمونم!
من فکر کنم مامان و بابام دارن بهم کلک میزنن! از یه خانواده ی مصری منو به فرزندی قبول کردن!! لااقل بیان راست و حسینی ( اولین بارمه از این کلمه استفاده میکنم!) حقیقت رو بهم بگن که من هر بار که اینو میشنوم احساس هویت گمشدگی بهم دست نده!!!





تهاجم فرهنگی یعنی اینکه دیگه نتونی جدول فارسی رو عین آدم حل کنی! هر چی میپرسید اول انگلیسیش یادم میومد بعد فارسیش!