گل گلدون من ، شکسته در باد
تو بيا تا دلم نکرده فرياد
گل شب بو ديگه ، شب بو نمی ده
کی گل شب بو رو از شاخه چيده؟

گوشه ی آسمون ، پر رنگين کمون
من مثل تاريکی ، تو مثل مهتاب
اگه باد از سر، زلف تو نگذره
من ميرم گم می شم ، تو جنگل خواب

گل گلدون من ، ماه ايوون من
از تو تنها شدم ، چو ماهی از آب
گل هر آرزو ، رفته از رنگ و بو
من شدم رود خونه ، دلم يه مرداب

آسمون آبی می شه ، اما گل خورشيد
رو شاخه های بيد ، دلش می گيره
دره مهتابی می شه ، اما گل مهتاب
از برکه های خواب ، بالا نمی ره

تو که دست تکون می دی ، به ستاره جون می دی
ميشکفه گل از گل باغ
وقتی چشمات هم مياد ، دو ستاره کم مياد
می سوزه شقايق از داغ
گل گلدون من ، ماه ايوون من
از تو تنها شدم ، چو ماهی از آب
گل هر آرزو ، رفته از رنگ و بو
من شدم رود خونه ، دلم يه مرداب