زمزمه های دلتنگی

با تقديم يک آسمون ستاره که از يک قلب بی قرار می باره
مطالبم رو با يک شعر زيبا شروع می کنم

در اتاق بی روزن انعکاسی سر گردان بود
و من در تاريکی خوابم برده بود
در ته خوابم خودم را پيدا کردم
و اين هوشياری خلوت خوابم را آلود
آيا اين هوشياری خطای تازه من بود؟

سهراب سپهری

/ 0 نظر / 2 بازدید